W 1918 r., po 123. latach niewoli, po latach dążeń niepodległościowych, walk powstańczych i pracy organicznej odrodziło się niepodległe państwo polskie. Nie sposób przecenić wagi znaczenia tych wydarzeń. Powrót na mapy świata i to w takim kształcie terytorialnym, jak wymarzyli sobie Polacy - nie był powrotem łatwym - szczególnie dla Wielkopolski.
Od czasu, gdy Poznańskie, w 1793 r. znalazło się w granicach Prus, Wielkopolanie wielokrotnie chwytali za broń: w 1794 r. walczyli w insurekcji Kościuszkowskiej, w 1806 r. wsparli legiony i wojska napoleońskie, w 1830 r. brali udział w powstaniu listopadowym, 1848 r. w okresie Wiosny Ludów pod Książem, Sokołowem i Miłosławiem walczyli chłopi-kosynierzy, a w 1863 r. wyprawy wojskowe z Wielkopolski próbowały ratować powstanie styczniowe w Królestwie.
W walce z zaborcą równie istotną rolę odegrała inna walka nazywana "Najdłuższą wojną nowoczesnej Europy" - Wielkopolanie politycznie i gospodarczo przeciwstawiali się niemieckiej polityce germanizowania, kolonizowania i wywłaszczania. Kultywowano w polskich domach pod zaborem pruskim miłość do języka polskiego, kultury i historii polskiej.
Wielkopolanie wychowywani byli w poczuciu, iż dobrem najwyższym jest niepodległe państwo.
5 XII 1918 r. podczas obrad Polskiego Sejmu Dzielnicowego ks. St. Adamski uspokajał Polaków: "Nie mamy tyle sił zbrojnych, abyśmy mogli odebrać wszystkie te dzielnice i krainy, jakie nam się słusznie należą, zdobywać zaś to, czego nam dziś już nikt nie zaprzecza, nie warto (...). Próby oderwania części kraju gwałtem mogłyby nam podciąć sympatię w tych, od których pomocy w wysokim stopniu zależymy. Czekaliśmy na ziszczenie naszych marzeń niemal 150 lat. Dziś, gdy marzenia i nadzieje się spełniają, będziemy umieć jeszcze czekać tych kilka tygodniu, które nas dzielą od uregulowania państwowości polskiej".
Podobnie sądziła NRL opierając swe plany niepodległościowe na odczekaniu chwili spełnienia obietnic wynikających z 13 punktu orędzia prezydenta Wilsona.
Jednakże dążenie Niemców do utrzymania w swych rękach całości Marchii Wschodniej kłóciło się zasadniczo z wolą i nadziejami ludności polskiej, która życzyła sobie, by zabór pruski włączony został w skład niepodległego państwa polskiego. W ściśle tajnym sprawozdaniu niemieckim z 4 X 1918 r. stwierdzono, że Polacy chcą w swoim państwie niezależnym widzieć Poznańskie, Prusy Zach., Górny Śląsk i chcą, by państwo niemieckie uznało ten fakt. Uspokajano jednak Niemców, że nie ma podstaw do tego, by Poznańskie weszło w skład państwa polskiego, podkreślając w Niemczech, że ?żaden powiat prowincji nie jest bezsprzecznie polski?. Dokument ten wzywał Niemców, by przy każdej okazji reprezentowali postawę, że ziemie te są niemieckie, a oddanie niemieckiej ziemi jest nie do pogodzenia z honorem narodu niemieckiego.
W Reichstagu w debacie W. Korfanty sprecyzował terytorialne żądania polskie (25.10.1918 r.), na co gazety niemieckie wychodzące na Górnym Śląsku odpowiedziały określeniem żądań polskich jako ?polityki rabunku?. Sekretarz generalny Ostmarkenverein Fritz Vossberg uznał, że najważniejsza jest akcja na rzecz umocnienia niemczyzny w Poznańskiem i wykazanie, że obszar ten nie jest "bezspornie polskim terytorium".
Gdyby nie walki Powstańcze, gdyby nie tworzenie faktów dokonanych - Wielkopolski nie byłoby w odrodzonym po I wojnie światowej państwie polskim - gdyż jak wynika z ww. dok. Niemcy przykładali zbyt dużą wagę do utrzymania tego regionu, który był dla niech cenny politycznie i gospodarczo.
Powstańcy Wielkopolscy byli bohaterami, nie cofnęli się przed ofiarą dla ojczyzny i walczyli o ziszczenie marzeń swych przodków, swoich własnych i włączenie tej ważnej dzielnicy w granice II RP. Różnice zdań pomiędzy Francją i W. Brytanią w odniesieniu do Niemiec - i ich pozycji po I wojnie światowej w Europie - przy bezczynności Polaków z Poznańskiego mogły doprowadzić do utraty tych ziem przez Polskę i przyznania ich Niemcom.
Uczniowie naszej szkoły podczas referendum dotyczącego wyboru patrona, z którego ideałami się identyfikują, który jest dla nich wzorem, który wg nich potrafił podejmować ważne i trudne decyzje, w przeważającej części wskazali na Powstańców Wielkopolskich, których wybory przyczyniły się do tego, że region, w którym wzrastamy jest znów od 1918 r. częścią państwa polskiego.
